column door Ruud Theunissen

De maatschappij, dat ben jij!

 

De omgeving van waar je woont heeft invloed op je doen en laten. Het is zo’n beetje als het weer: een flets zonnetje in de herfstochtend tovert een glimlach op je gezicht. Als je echter doorweekt van de fiets stapt, met het regenwater tot aan de rand gevuld in je kaplaarzen, dan heeft dat weer een iets ander effect op je gemoed. ‘De omgeving’ is meer dan slechts de muren, het glas en de bestrating. Het is ook het groen, de afvalbakken, de glasbak en de vuilcontainer, de mensen, al dan niet met hond of fiets. Ook de treinen en de bussen horen bij ‘de omgeving’ van het Maankwartier.

Ieder nadeel kent ook voordelen.

We zien dat de omgeving van het Maankwartier langzaam verandert. De voltooiing nadert gestaag. De fontein werkt, de drinkwater-leeuw functioneert, planten en bomen zijn vrijwel allemaal goed geworteld. Helaas hebben enkele rododendrons de warme zomer niet overleefd, misschien was het ook niet helemaal handig om ze onder een grote boog te planten, daar valt immers nooit regen, hagel of sneeuw. Wel handig om even te schuilen, ieder nadeel kent immers ook voordelen. 

Bruggen bouwen, iets voor anderen?

Het Maankwartier was en is ook bedoeld als ‘brug’ tussen de wijken, een verbinding tussen Noord en Zuid. Je zou de bewoners en ondernemers van het Maankwartier eventueel als ‘bruggenbouwers’ kunnen bestempelen. Persoonlijkheden, achtergronden en leeftijd spelen hier echter een bepalende rol. Niet iedereen is een echte bruggenbouwer, het is soms ook lastig in een stad. Er zijn en blijven immers vaak verschillen. Het ene individu spreekt uitstekend Nederlands, een ander kan zich slechts in dialect fatsoenlijk uiten en er zijn ook mensen die de taal slechts gebrekkig beheersen omdat ze van elders komen. 
Zegt u weleens spontaan ‘goedemiddag’ tegen de mevrouw met het hoofddoekje? Loopt u om het voetballende groepje jongeren heen of vraagt u of ze Johan Cruijff nog kennen? Ieder nadeel heeft ook voordelen, toch? Bent u een bruggen-bouwer? Of laat u dat aan een ander over?  

Stappen maken.

 

We kunnen altijd wachten, iedere dag. Wachten op de bus of trein, wachten voor het rode verkeerslicht, wachten op de dag dat het salaris wordt overgemaakt of het pensioen, de uitkering of het bedrag uit de AOW. 
Je kunt ook wachten op de gemeente, zij zijn immers verantwoordelijk voor het opruimen van andermans rommel. De mannen en vrouwen met de gele of oranje jasjes moeten maar de benodigde stappen gaan zetten, toch? En als ze dan een keer niet komen of met te weinig mankracht dan kun je klagen, tegen elkaar of via de gemeente-app. In de huidige tijd kun je zelfs via sociale media je ongenoegen uiten, al dan niet anoniem of met een andere naam. 
Gezien de corona-ontwikkelingen van 2020 is het natuurlijk een kwestie van tijd voordat gemeenten de knip op de beurs moeten gaan houden. Als het in Den Haag druppelt dan regent het in Heerlen, zo ziet de ‘wereld van de centjes’ er nu eenmaal uit.

Vroeger hadden we in Nederland van die mooie oneliners: ‘Die pet past ons allemaal’ en ‘De maatschappij dat ben jij’. Wat mij betreft zijn die slogans ook nu nog steeds van toepassing. Als dat dan betekent dat ik zelf een keer een leeg flesje op moet rapen dan doe ik dat gewoon. En als ik dan op een bankje in ‘mijn Maankwartier-voortuin’ zit en mij erger aan een pizza-doos dan frommel ik die wel in de prullenbak, een kleine moeite! 
Om met de woorden van Neil (maanlanding) Armstrong te spreken: het is een kleine stap voor de enkele man of vrouw maar een grote stap voor de omgeving van het Maankwartier als we ons allemaal 2 keer per week bukken.
Op die manier ‘stappen maken’ is niet alleen voorbehouden aan het Maankwartier, het is eigenlijk overal van toepassing, in iedere straat, wijk of buurt. Het is vaak ook een kwestie van de eerste stap durven zetten, het went, echt! Weet u, het is bovendien een feit dat de gemiddelde mens eerder iets op de grond gooit als het al een puinhoop is, het is dan klaarblijkelijk minder gênant. U ziet het bijvoorbeeld bij op- en afritten van snelwegen. 
Stapt u mee? Een keer of twee?
 

Hoe de overbuurvouw heet? 

 

Geen idee? Toch maakt ook zij deel uit van de omgeving. Ze woont er al 2, 3 of 4 jaar, alleen. Het kan natuurlijk ook een buurman zijn, of iemand die ‘genderneutraal’  is want dat hoort bij deze ‘moderne tijd’. Weet u, ik ken ook niet iedereen bij voornaam. En met buurman J en H ga ik vaker om dan met buurvrouw A en L. Terwijl ik dit stukje schrijf bedenk ik me dat we voormalige overburen M en B ook nog eens uit moeten nodigen, evenals die alleenstaande mevrouw I.K. 

Je zou maar vaak alleen zijn, wachtend op het bezoek van je (klein)kinderen. Juist ook in de donkere dagen van herfst en winter kan een bezoekje hartverwarmend zijn. In het Maankwartier zijn de afstanden niet echt onoverkomelijk, toch?

Misschien krijgen we wel weer sneeuw de komende winter, dat zou pas wat zijn! Ik zie het al voor me, hordes jeugd in sleetjes van de hellingbaan af, net als u en ik vroeger. Ik ben dan reuze benieuwd of er dan hoofdschuddende mensen zijn, even een appje naar de gemeente….. Of misschien juist de (klein)kinderen laten weten dat de hellingbaan juist veilig is om vanaf te glijden, er zijn immers geen auto’ s. 
Misschien is de sneeuw ook wel een eyeopener.

De buurman of buurvrouw is misschien niet heel goed ter been of wellicht net iets te voorzichtig.

Die kleine extra boodschap past waarschijnlijk ook wel bij u in de boodschappentas. 
De omgeving, we maken er niet alleen deelgenoot van uit, we kunnen de omgeving ook beter maken. Vitamine A staat namelijk ook voor Aandacht. Aandacht voor elkaar, aandacht en begrip voor jeugd ook, aandacht voor het mooie van ons Maankwartier. Aandacht om het leefbaar en schoon te houden, samen. De gemeente helpt ons dan als het ware mee. 
De nieuwe burgemeester van Heerlen, Roel Wever, zou trots op ons kunnen zijn. Misschien komt hij wel langs ten tijde van het ‘balkon-kerst-feest’ op het Maanplein in december. Ik stuur hem alvast een berichtje!

 © 2020  met trots gemaakt door de Vrienden van het Maankwartier en groenergras.